Sudanese jongeren tonen moed in humanitaire crisis
De oorlog in Sudan vormt momenteel de grootste humanitaire crisis wereldwijd. Terwijl veel infrastructuur is vernietigd, demonstreren jonge Sudanezen opmerkelijke moed door te blijven en hun gemeenschappen te ondersteunen in plaats van te vluchten.
Soepkeukens als reddingslijn
In een buitenwijk van hoofdstad Khartoem staan grote potten op het vuur. Jihad, een 30-jarige voormalig financieel medewerker, coördineert een netwerk van soepkeukens, lokaal bekend als takaya's. Buurtbewoners staan in lange rijen voor hun enige maaltijd van de dag.
"We moeten onze buren helpen", verklaart Jihad. "Dit is het Sudanese gemeenschapsgevoel. De vrouwen uit mijn buurt zijn allemaal mijn moeder en de mannen mijn vader."
De oorlog heeft de economie geruïneerd en geleid tot extreme voedselprijzen. Toen internationale hulporganisaties zich 2,5 jaar geleden terugtrokken en overheidsdiensten stopten, vulden jongeren massaal deze leemte op.
Medische hulp door vrijwilligers
Naast voedselvoorziening leiden jongeren ook medische hulpposten. Bij ziekenhuis Al-Noa hebben jonge vrijwilligers, waaronder recent afgestudeerde apothekers, de apotheek overgenomen.
"We delen medicatie uit voor chronische ziektes en helpen mensen die operaties niet kunnen betalen", legt vrijwilliger Momen uit. Het netwerk dat deze jongeren hebben opgezet functioneert efficiënt via sociale media en persoonlijke contacten.
Gevaarlijk maar noodzakelijk werk
Het vrijwilligerswerk brengt aanzienlijke risico's met zich mee. Ziekenhuizen worden regelmatig geraakt door oorlogsgeweld, en vrijwilligers zijn omgekomen door aanvallen of executies door paramilitairen van de RSF.
"Ik ken zeker vijftig vrijwilligers in Khartoem die om het leven zijn gekomen", vertelt Jihad. Ook een van zijn beste vrienden werd vermoord tijdens het kopen van voedsel voor de buurt.
Financiële uitdagingen
De financiering van deze initiatieven wordt steeds problematischer. Aanvankelijk kwam de steun hoofdzakelijk van Sudanezen in de diaspora, maar deze bron raakt uitgeput door de langdurige oorlog.
Hoewel internationale organisaties tijdelijk bijsprongen, trokken zij fondsen terug nadat de Verenigde Staten hun hulp stopten. "We kookten altijd twee maaltijden per dag. De afgelopen weken is het enkel ontbijt en in sommige buurten koken we helemaal niet meer", aldus Jihad.
Vastberadenheid ondanks tegenslagen
Ondanks de uitdagingen blijven deze jongeren doorgaan. Dezelfde generatie die in 2019 via massale protesten dictator Bashir ten val bracht, toont nu opnieuw veerkracht in een andere crisis.
"Mijn manier van actie voeren tegen deze oorlog is mijn mensen helpen", benadrukt Momen. "We willen leven geven, geen dood."
Hun inzet illustreert hoe burgerinitiatieven kunnen functioneren waar formele structuren falen, en toont de kracht van gemeenschapszin in crisissituaties.