Spinvis op Campo Solar: een gevecht tegen de bierkaai, gewonnen in de slotfase
Op Campo Solar in Damme bewees Spinvis dat een intieme akoestische show zelfs op een lawaaierig festival kan overtuigen. Maar het was een lange weg naar die overwinning.
Met de vraag 'Of zijn microfoon wat harder mocht' begon de Nederlandse zanger vrijdagavond zijn optreden. Het zou de rode draad worden van de hele avond: bijna een uur lang worstelde hij met een luid, ongeïnteresseerd publiek en de bonkende beats van de andere podia. Het werd een gevecht tegen de West-Vlaamse bierkaai, dat Spinvis pas aan het eind wist te winnen.
Een intieme setting in het Amfitheater
Op papier zat alles mee. Spinvis doet het tegenwoordig zonder band en werd in Damme slechts vergezeld door celliste Saartje van Camp, zijn vaste compagnon de route. Het duo had een intieme, akoestische set gepland in het Amfitheater, omstreeks zonsondergang. In dat idyllische, piepkleine halfrond zou Spinvis een uur lang het middelpunt zijn van zijn eigen excentrieke universum.
Muziek die zich niet laat vangen
De muziek van Spinvis laat zich moeilijk in hokjes vangen. Hij brengt een mix van kleinkunst, folk en elektronica, waarin hij het alledaagse tot poëzie verheft. Ideaal voor een 'ontdekkingsfestival' als Campo Solar, waar je tussen de maïsvelden hoopt te vinden waar je niet naar zoekt. Maar aan het rumoer te horen, leek een groot deel van het publiek verdwaald op weg naar de dichtstbijzijnde biertent.
Spinvis deed zijn best om het lawaaierige publiek niet aan zijn hart te laten komen. Hij speelde gewoon zijn liedjes, zoals beloofd. 'Tingeltangelhersenpan' klonk al voor iedereen goed en wel zat, een heerlijk neurotisch nummer. Maar de anders onverwoestbare songs als 'Bagagedrager' en 'Oostende' waren, ondanks de engelenzang van Van Camp, nauwelijks hoorbaar boven het feestgedruis.
Mooie momenten voor wie luisterde
Toch was er voor wie goed luisterde heel wat moois te horen. Een groot zanger zal Spinvis wellicht nooit meer worden – hij praat, fluistert soms meer dan dat hij zingt. Maar de manier waarop hij schijnbare karamellenverzen overtuigend brengt, doet niemand hem na. 'Ze danst in de keuken / In haar pyjama / Fabelachtig eenzaam als de maan', klonk het in een bijna kinderlijk naïef 'Picasso'. Alleen wanneer Spinvis het zingt, geloof je het ook.
De zanger liet zich bovendien van zijn meest gulle kant zien. 'Wat willen jullie horen?', vroeg hij meermaals aan het publiek. Bijgevolg kregen we een set vol hits. 'Stefan en Lisette' was huiskamerpoëzie van de beste soort, 'Voor ik vergeet' nog net zo ontroerend als 25 jaar geleden. De maniakale cellosolo van Van Camp in de finale van 'Voordeel van video' kreeg zelfs het publiek heel even stil.
De ommekeer in het slotkwartier
In het slotkwartier gordde Spinvis eindelijk zijn elektrische gitaar om voor het hoekige 'Ik wil alleen maar zwemmen'. De aandacht ging voor het eerst onverdeeld naar het podium. Hier en daar gingen de handen op elkaar. 'Hoeveel tijd heb ik nog?', vroeg de zanger na afloop. Het bleek nog net genoeg voor 'Kom terug', onthaald als een zinderend festivalanthem. Na een uur knokken kreeg Spinvis dan toch het publiek aan zijn kant.
'Tja, als je zo stil speelt ...', hoorden we iemand zeggen. Laat ons het erop houden dat niet iedere artiest het publiek krijgt dat hij verdient.