Drogering door partner: Vrouwen eisen strengere wetgeving

Zoe Watts (42) en Amanda Stanhope overleefden jarenlang systematisch geweld binnen hun relatie. Hun ex-partners drogeerden en verkrachtten hen. Nu voeren de Britse vrouwen campagne voor betere wetgeving en efficiëntere overheidsactie.

Liefde als wapen

Watts ontmoette haar ex-man in een pub in Exmouth. Ze was 17, hij 28.

'Mijn ex voldeed aan alle eisen. Hij had een goede baan, een leuke familie en een dochter met wie hij een hechte band had. Je zou hem op Tinder zo naar rechts swipen.'

Binnen drie weken trok hij bij haar in.

Wat aanvankelijk romantisch voelde, omschrijft ze nu als love bombing. Dit is een manipulatietechniek waarbij iemand een ander overspoelt met liefde en aandacht om controle te krijgen.

'Ik wist sowieso niet wat gezond en ongezond was. Dit was mijn eerste relatie.'

Drie maanden later volgde de eerste uitbarsting. Hij werd hardhandig, waarna Watts blauwe plekken opliep. Haar ex toonde berouw en zocht hulp.

'Hij nam net genoeg verantwoordelijkheid, zodat ik hem niet verliet. Zijn vrienden en familie normaliseerden zijn gedrag. Ze vonden dat ik hem moest steunen.'

Chemical submission: een onzichtbaar geweld

Watts en Stanhope kampen met een extreme vorm van partnergeweld. Onderzoekers spreken over chemical submission of drug facilitated sexual assault (DfSA). Net als de Franse Gisèle Pelicot werden de vrouwen jarenlang gedrogeerd en verkracht door hun eigen partner. In 2022 kreeg de ex-man van Watts elf jaar gevangenisstraf. De ex-partner van Stanhope overleed voordat hij berecht kon worden.

Na een interview op CNN over hun onderzoek naar de site Motherless, waar beelden van geweld tegen bewusteloze vrouwen werden gedeeld, besloten de vrouwen hun verhaal publiek te maken.

'Zelf begreep ik pas echt wat er met me is gebeurd toen ik een nieuwsitem zag over de Franse Pelicot-zaak. In haar geval waren er tientallen andere mannen betrokken. Dat was bij ons niet zo. Maar ik denk dat drogering en verkrachting binnen een relatie veel vaker voorkomt dan je denkt.'

Structureel falen van justitie en zorg

Beide vrouwen ervaren hoe het systeem hen faalde. Bij Watts bekende haar ex in therapie dat hij haar drogeerde en verkrachtte, maar niemand deed aangifte. Behandelaars legden geen verband tussen zijn daden en haar verslechterde gezondheid, zoals migraine en blaasontstekingen. Ze dachten aan een postnatale depressie.

Ook Stanhope liep tegen muren aan. Haar ex controleerde haar leven volledig en verklaarde zijn woede-uitbarstingen vanuit autisme. Toen zij zwaar geheugenverlies en onverklaarbare blauwe plekken had, kreeg ze de diagnose pseudo-dementie. Haar ex voerde bij de specialist het woord. Na een suicidepoging besefte ze dat hij haar drogeerde.

'Ik ben nog drie keer bijgekomen terwijl hij seks met me had.'

De politie liet de vrouwen eveneens in de steek. De zaak tegen de ex-man van Watts werd aanvankelijk geseponeerd ondanks bekentenissen. Pas vier jaar later werd hij veroordeeld, dankzij de eigen inspanningen van Watts. Stanhope deed ook aangifte, maar de politie deed volgens haar weinig om haar te beschermen.

'Ze zeiden op een gegeven moment zelfs dat ik moest stoppen met steeds bellen.'

De politie heeft hiervoor inmiddels excuses aangeboden.

Hervormingen voor een veiliger samenleving

De vrouwen willen dat overheden harder optreden tegen platforms die verkrachtingsbeelden verspreiden. Ook het bekijken ervan moet strafbaar zijn. Ze lancerden de campagne #EndEyeCheck. Dit verwijst naar mannen die de oogleden van slachtoffers optrekken om te controleren of de verdoving werkt. Komend weekend organiseren ze een mars in Londen.

Daarnaast eisen ze meer aandacht voor dwingende controle en betere instituties.

'Ik heb op school nooit geleerd hoe je een gevaarlijke relatie herkent.'

Stanhope voegt daaraan toe dat verkrachting binnen het huwelijk in Groot-Brittannië pas in de jaren negentig strafbaar werd gesteld. Daardoor begreep ze pas laat dat wat haar overkwam, verkrachting was.

Ze pleiten voor strengere richtlijnen en verplichte meldingen in de medische wereld.

'Velen hebben mij in de steek gelaten.'

Het is een duidelijke oproep voor efficiëntere overheidsinterventie en betere governance om de meest kwetsbaren in de samenleving te beschermen tegen intieme terreur.