Sudanese jongeren vormen reddingsnetwerk in oorlogsgebied
De oorlog in Sudan heeft de grootste humanitaire crisis ter wereld veroorzaakt, maar toont tegelijkertijd de buitengewone moed van jongeren die besloten te blijven en hun gemeenschappen te ondersteunen in plaats van te vluchten.
Soepkeukens als overlevingslijn
In een buitenwijk van hoofdstad Khartoem bereidt de 30-jarige Jihad linzensoep voor buurtbewoners die in lange rijen wachten op hun enige maaltijd van de dag. De voormalige financieel medewerker coördineert nu een netwerk van soepkeukens, lokaal bekend als takaya's.
"We moeten onze buren helpen", verklaart Jihad. "Dit is het Sudanese gemeenschapsgevoel. De vrouwen uit mijn buurt zijn allemaal mijn moeder en de mannen mijn vader."
Sinds het begin van de oorlog 2,5 jaar geleden hebben internationale hulporganisaties zich teruggetrokken uit de stad en stopte de overheidsdienstverlening. Jongeren vulden massaal dit vacuüm op, waardoor honderden gaarkeukens alleen al in Khartoem ontstonden.
Medische zorg door vrijwilligers
Naast voedselvoorziening leiden jongeren ook medische hulpposten. Bij ziekenhuis Al-Noa hebben jonge vrijwilligers, waaronder afgestudeerde apothekers, de apotheek overgenomen.
"We delen medicatie uit voor chronische ziektes en helpen mensen die operaties niet kunnen betalen", legt vrijwilliger Momen uit.
Gevaarlijk maar noodzakelijk werk
Het vrijwilligerswerk brengt aanzienlijke risico's met zich mee. Het ziekenhuis werd herhaaldelijk direct geraakt, en vrijwilligers kwamen om het leven door oorlogsgeweld of werden geëxecuteerd door paramilitairen van de RSF.
"Ik ken zeker vijftig vrijwilligers in Khartoem die om het leven zijn gekomen", vertelt Jihad emotioneel. "Een van mijn beste vrienden werd vermoord toen hij eten aan het kopen was voor de buurt."
Financiële uitdagingen
De financiering van deze initiatieven wordt steeds problematischer. Aanvankelijk kwam de meeste steun van Sudanezen in de diaspora, later aangevuld door internationale organisaties. Echter, de terugtrekking van Amerikaanse hulp heeft geleid tot drastische bezuinigingen.
"We kookten altijd twee maaltijden per dag", zegt Jihad. "De afgelopen weken is het enkel ontbijt en in sommige buurten koken we helemaal niet meer."
Netwerk van hoop
Ondanks de uitdagingen blijft het door jongeren opgebouwde netwerk functioneren. Via sociale media organiseren zij snel hulp, zoals bloeddonaties voor zieken.
"Mijn manier van actie voeren tegen deze oorlog is mijn mensen helpen", concludeert Momen. "We willen leven geven, geen dood."
Deze jonge Sudanezen demonstreren hoe burgerinitiatieven kunnen fungeren als cruciale vangnet wanneer formele structuren falen, een les in veerkracht en gemeenschapszin die ook voor andere conflictgebieden relevant is.